تو مرا آزردی ...

که خودم کوچ کنم از شهرت ،

تو خیالت راحت !

میروم از قلبت ،

میشوم دورترین خاطره در شبهایت

تو به من میخندی !

و به خود میگویی: باز می آید و میسوزد از این عشق ولی...

برنمی گردم ، نه !

میروم آنجا که دلی بهر دلی تب دارد ...

قاصدک، شعر مرا از بر کن…

برو آن گوشه باغ، سمت آن نرگس مست

و بخوان در گوشش، و بگو باور کن…

یک نفر یاد تو را، دمی از دل نبرد…

خواسته زیادی نبود سرک کشیدن های گاه گاهی

شعرهای من با نگاه تو جان میگیرند

کاش میشد به عقب برگشت

به آن روزهای که با خیال شب بوسه هایت

گونه هایم رنگ و بوی دیگری داشت

یادگار سالهای جوانیم

با بودنت رنگ و بوی شعرم باش

شعرهای من با نگاه تو جان میگیرند

((صیاد))

دلم یک کلبه می خواهدکنار چشمه پُرآب
یه شومینه، پُرازآتش،برای لحظه های ناب
صدای نم نم باران، برای خواندن آواز
تماشای پرنده ها، به رویاهای آن پرواز

دلم یک کلبه می خواهد، برای حال امروزم
برای قلب پروانه، مثال شمع میسوزم
عجب حال خوشی دارم،
من و این حال رویایی
خدایا شُکر می گویم،
چه دنیایی، چه دنیایی

دلم یک کلبه می خواهد،
یه فنجان چای آویشن
مرور خاطرات خوب،
چه غوغایی شده در من